Normalisatie van drugs op evenementen: ”willen we dit nog wel?”

Normalisatie van drugs op evenementen: ”willen we dit nog wel?”

ESI interviewde Wilbert Paulissen, politiechef eenheid Oost-Brabant over het besluit van de burgemeester van Helledoorn om het dance-event Hardshock geen vergunning te verlenen vanwege het veelvuldige drugsgebruik van voorgaande jaren. ‘’Gemeenten doen van alles om drugscriminaliteit aan te pakken aan de achterkant. We sluiten drugspanden, rolden een xtc-lab op, geven voorlichting op scholen. Dan moet je ook de voorkant, de gebruikers, aanpakken. Die houden het systeem in stand.” (Burgemeester Raven in NRC Handelsblad, 5 december 2019).

Het voorbeeld van Helledoorn richt zich vooral op de dancescene. Paulissen geeft aan dat de problematiek van drugsgebruik ook op andere evenementen en in uitgaanscentra speelt, soms op een kleinere schaal. De kernvraag is, ongeacht de schaal, volgens Paulissen: willen we dit? En als we dit wel willen, welke maatregelen verbinden we hieraan? ‘’Niks doen is geen optie. Bedenk wat je staat te doen op het moment dat je iets niet verbiedt.’’

Organisatoren zijn bekend met het feit dat drugs op hun evenementen worden gebruikt. Ze zetten hier maatregelen voor in: er wordt een professioneel medisch bedrijf ingeschakeld, er zijn afspraken gemaakt met de GHOR en de politie. Het is volgens Paulissen belangrijk om te laten zien dat je als organisatie niet achter het drugsgebruik staat en hier actief iets aan doet.

Ja, je verantwoordelijkheid houdt wel ergens op, maar je moet wel doen wat van je mag worden verwacht: “ook kroegbazen stoppen op een bepaald punt met schenken.” Een belangrijk verschil met drankgebruik in de kroeg, is dat grootschalige festivals vaak niet in een stads- of dorpscentrum plaatsvinden. Al deze mensen moeten naar huis als het festival is afgelopen. Dit hoort ook bij de opzet van een festival. Niet alle verantwoordelijkheid ligt bij de evenementen: ‘’De overheid kan samen met evenementen kijken om de negatieve effecten zo klein mogelijk te houden.’’

Een evenement als een Oktoberfest heeft als hoofddoel het nuttigen van (zeer) veel alcohol. Moet hier dan ook tegen worden opgetreden? Paulissen ziet parallellen: ook dan moet een burgemeester kijken naar de rit naar huis van de bezoekers. Er is geen pasklare oplossing voor. Het verschil tussen alcohol en drugs is dat alcohol legaal is en geen crimineel circuit heeft.

Alles aan de voorkant van een festival controleren is volgens Grapperhaus ook niet mogelijk, omdat er te veel festivals zijn en er niet genoeg inzet van politie is. Paulissen geeft een voorbeeld van grootschalige inzet van zijn collega’s. ‘’Dan praat je over tientalen politiemensen, die zo’n 50 mensen met 2 of 3 pillen eruit halen, waarna het rioolwater vele malen meer drugs aantoont.’’ De inspanning die hiervoor wordt verricht heeft in perspectief dus weinig impact.

Volgens Paulissen is de aanpak het meest effectief wanneer je in de onderste laag begint, bij de gebruikers zelf. ‘’Hier is bewustwording nodig. Als de gebruiker zegt: ‘dit willen we niet meer’ kan dit al grote impact hebben.’’ Dit geldt voor het gebruik maar ook voor alles wat in faciliterende zin betrokken is: transport, witwassen, corruptie. Paulissen zegt een soort acceptatie in Nederland te bemerken. Dit blijkt volgens hem onder meer uit de opgelegde straffen voor drugsdelicten. ‘’Straffen zijn een weerslag van de maatschappelijke opinie. We denken liberaal over drugs, maar vinden de liquidaties daaromheen wel erg. Het is niet onmogelijk om een heersende gewoonte/opinie te veranderen. Vroeger was het normaal om een sigaret in een restaurant op te steken, daar kunnen we ons nu niks meer bij voorstellen.’’

Paulissen geeft aan dat het interessant is om te kijken naar hoe je met de huidige maatregelen de gebruikers kunt ontmoedigen drugs te gebruiken. Door ze bijvoorbeeld te confronteren met de gevolgen, zoals milieuschade en liquidaties.

Burgemeester Raven wil door het niet verlenen van de vergunning een voorbeeld stellen. Paulissen sluit niet uit dat het voorbeeld doet volgen. ‘’Deze acties trekken de aandacht en maken de discussie scherper. Het gevolg is dat mensen zich zullen afvragen, kan ik dit nog wel? Hiermee los je de drugscriminaliteit niet op, maar dat je zegt: ik wil hier geen verantwoordelijkheid voor nemen, dat snap ik.’’

Meer nieuws ›